Sinterklaas bestaat niet, of toch?

Duurzaamheid, klimaat, CO2, stikstof. Iedereen praat erover, maar ondertussen is de huidige prijsvorming van agrarische producten allesbehalve duurzaam. Van melk tot aardappelen en van spruiten tot knolselderij. De prijskortingen stapelen zich op en de kostprijs helaas ook. Het lijkt alsof de uitdagingen steeds verder toenemen. ‘Ingewikkeld’ zou men in de politiek zeggen.

De varkenscyclus opnieuw in de akkerbouw

Dat de landbouwsector breed onder druk staat is eigenlijk geen nieuws. Dat akkerbouwers, die de aardappelteelt als anker onder het bedrijf hebben, zich vandaag zorgen maken evenmin. Maar dat de frites- en tafelaardappelprijs tot zo’n ongekend dieptepunt is gezakt als nu, waarmee het complete bedrijfsmodel lijkt te wankelen, maakt de situatie dit jaar uitzonderlijk zwaar. Dit kan zo maar tot stress, onzekerheid en frustratie leiden.

Onvoorzien onder nul is foute boel

In de agrarische sector zijn we gewend aan wisselende inkomsten. Als primaire producent is je resultaat afhankelijk van vele factoren. Op sommige heb je grip, maar op vele factoren ook niet. Het aanhouden van een ruime buffer aan liquide middelen wordt belangrijker omdat de economische realiteit steeds grilliger wordt evenals de bijbehorende risico’s.

‘Als boer wil je sneller dan de bank’

Een collega stopt met zijn bedrijf en jij krijgt gelegenheid om een deel van zijn grond te kopen. Maar, je moet vlot beslissen. De bank kan niet zo snel reageren en je weet niet of ze mee gaan in jouw idee. Gemiste kans, zegt senior relatiebeheerder Joar van der Velde. “Het kan anders; met Slim Geld.”

Wie is de baas, jij of het bedrijf?

Er komt een moment waarop je beseft: dit bedrijf is nooit ‘af’. Er is geen eindpunt. Geen status ‘voltooid’. Je bouwt, je verbouwt, je verbetert, je koopt, je ruilt. Jaar in jaar uit. En als je denkt: nu klopt het, nu staat het zoals het moet… verandert er iets. In de markt, de regelgeving, de omgeving of privé. Of gewoon op het land of in de stal.

Geen lintje voor agrarische prutsers

In een eerdere column noemde ik het “Een tussenjaar voor de boeren” – een tijd waarin de sector zich voorbereidt op veranderingen, zich aanpast en op zoek gaat naar nieuwe manieren van werken. Gezien de aantallen en heftige reacties had ik een gevoelige snaar geraakt. Als we verder kijken naar de uitdagingen en het weer van vandaag, blijkt maar weer eens dat geen jaar hetzelfde is. De sector, nee heel de wereld, is knap in beweging en wat gisteren werkte, hoeft vandaag niet meer de oplossing te zijn.