Luizen uit eigen pels bijten het hardst

Van de week zat ik aan tafel bij twee broers met een knap ontwikkeld melkveebedrijf. Melken 180 koeien, 45 bunder eigen land en een gelijk aantal gepacht. We bespraken zaken voor de korte en lange termijn. Ik vraag: “Wat is jullie plan de komende jaren en waar wil je met je bedrijf naartoe?” Het antwoord was klip en klaar: “Onze zoons willen boer worden en wij willen dat ook.” En meteen er achteraan: “We vragen jou om ons te helpen bij het realiseren hiervan.”

Ik snap wat ze bedoelen en vraag door. Zo vraag ik of de jongens er al klaar voor zijn, of ze aan verder uitbreiden denken, hoe ze aankijken tegen de huidige regelgeving, etc. De oudste van de twee is er even klaar mee en reageert geïrriteerd. Hij zegt dat alle zekerheden van weleer verdwenen zijn en begint een opsomming. “Wij zijn langs alle wegen coöperatief, leveren de melk aan de coöperatieve melkfabriek en geldzaken gaan via de boerenleenbank.” Lachend: “oh sorry, de Rabobank. We stemden CDA maar wat we 22 november doen, weet ik nog niet. En zo is het met alles. We voeren ook van de coöperatie. Bij al die bedrijven zitten mensen die net als wij oprecht vol gaan voor het boerenbedrijf.” Dan volgt wat nog wat over de politiek. Eigenlijk vinden ze een deel van de gang van zaken in Nederland maar niks. Goed, ze zullen het ermee moeten doen, dat realiseren zij zich ook. We praten verder over de toekomstplannen en maken vervolgafspraken.

Bij het weggaan hebben ze nog één vraag; of ik weet wat ‘luizen uit eigen pels bijten het hardst’ betekent? Ik zeg: “Ik wist het al en jullie hebben het net fijntjes verduidelijkt.” Dat doet hen het meest zeer en ze rekenen erop dat ik zo niet ben. Het vertrouwen wordt mij gegeven en aan mij te laten zien dat het terecht is.

Deze column van Peter Pals, adviseur bij Farmers Funding & Advies, verscheen eerder in Nieuwe Oogst.